Sensizliğin başladığı o sabah...
Yıllar önce bu sabahtı seni sen gibi son görüşüm.. Gece ben uyuyamamıştım..Sende ..Bir iki kere kapını aralamış sana bakmıştım..Durgun sakin yüreğinle , acılarınla boğuşarak kısık sesli müzik dinliyordun.. Acıların çok büyükmüş ...Sen dayanıyordun ya ben anlamamıştım..Hayatında bir şeylerin epeydir yolunda gitmediğini biliyordun.. Bizde biliyorduk..Annemin o derin bilgisiyle seni dakika dakika kaybettiğini bilerek , dövünmeden çırpınırcasına etrafında yuvasına saldırılmış kuş gibi dönüşü ondandı.. Babamın ve sırlarımızın , acılarımızın ,sevgilerimizin , hüzünlerimizin ayrı ayrı birlikte ortağı ablacığının sen konu olunca sakinliğini kaybedip çıldırması ,isyanı ondandı.. Traş oluyordun..Nasıl olduğunu sorduğumda boynunu büküp hiç sesini çıkartamadan durumunu anlatan bir bakışla bakmı...