Küçük Prens AYDIN

  Sabahlara kadar uyuyamazdım.Köpek seslerini duyardım bazen uzak ,bazen çok yakından.Ayak seslerini dinlerdim yakından geçen.Sabaha yakın ortalık ağarmağa yakın gözlerim hafiften kapanır gibi olur ,silkelenirdim, uyandırırdım kendimi.   Sabahın ilk ışıklarıyla sensizliğimin acısı biraz hafifler,çiğ olur yağardın otların üstüne,bulut olur kızarırdın gökyüzünde.   Geceyarılarından sabah etmeyi seninle öğrendim.Geceyi gündüze katmayı ,yıldızları kovalamayı , okuduğum herşeyi tekrar okumayı , sabretmeyi ,okuyamadığın okumadığın binlerce mektup yazmayı ,şiirlerde adını saklandığı yerde olmadığı halde bulmayı sende öğrendim.   Şimdi sabahın yakın olduğu zamanlarda o günlerin alışkanlığı oturup yine yazıyorum.   Belki bir 23 Nisan sabahında benim okul kapısında beklediğim gibi beni bekliyor olursun .      Kaybolduğun gibi birden ortaya çıkıverirsin.   Kaybettiğim çocukluğum seni heryerde arıyorum.

  '' Yıllar sonra bir gün,, diye başlayan bir şiir sizi gecenin bir yarısında uyandıracak.,      Sıcak bakan bir göz bulabilmek umudu ile etrafınıza göz gezdirerek yatağınızdan çıkacaksınız..      Kulağınız eski bir şarkı arayacak ..      Bir müzik fısıltısına kulak kabartacaksınız..      Yıllar öncesinden kalmış ..       Hala gençliğinde duran o fotoğrafımsı anı belleğiniz getirecek gözünüze..       Ve hala o sıcaklığı duyacak yüreğiniz..       Gözleri ıslak..       Saçları dağınık ..       Hatırlayacaksınız..       Hala unutmamışsınız..Gülümseme oturacak dudaklarınıza..      Sonbahar değilse bile bir kuru yaprağın savrulmasını bekleyeceksiniz evinizin penceresinde..      Ayrı dünyalara düşmüş olmanın hüznü saracak sizi..      Gözünüz dayanamıyacak yine..      ...